ADHD در زنان و دختران

این بیماری در دوران کودکی ایجاد می شود و می تواند برای هر کسی اتفاق بیفتد، اما ژن ها نقش بسیار مهمی در بروز این بیماری بازی می کنند.

ADHD در زنان و دختران

تخمین زده شده که بین ۵ تا ۱۱ درصد از کودکان به این مشکل مبتلا باشند که بسیاری از آنها دختر هستند. در برخی از بچه ها با بزرگ تر شدن ممکن است علائم کمتر شود؛ اما بیش از سه چهارم از افرادی که در دوران کودکی این اختلال را دارند، مشکلات آنها تا بزرگسالی نیز ادامه خواهد یافت.

آمار گمراه کننده

پسران تشخیص داده شدۀ مبتلا به ADHD دوبرابر بیشتر از دختران هستند؛ اما این لزوماً به این معنی نیست که پسران بیشتر به این بیماری مبتلا هستند. برخی از کارشناسان معتقدند که تشخیص این اختلال در دختران به اندازۀ پسران نیست زیرا علائم آنها در دختران سخت تر تشخیص داده می شود.

این اختلال اغلب در دوران کودکی شروع می شود، اما در بسیاری از دختران، تا زمانی که به سن بزرگسالی برسند، این اختلال تشخیص داده نمی شود.

ADHD می تواند در زنان متفاوت باشد

سه نوع اصلی از ADHD وجود دارد: بی توجهی، بیش فعالی و ترکیبی از بیش فعالی و بی توجهی. نوع بی توجهی در دختران شایع تر است که اغلب توسط والدین یا معلم تشخیص داده نمی شود.

 علائم این نوع از اختلال چگونه است؟

علائم شایع ADHD نوع بی توجهی عبارتند از:

نداشتن تمرکز و مشکل گوش دادن و توجه
بی قراری و آشفته بودن
اغلب همه چیز را فراموش می کند یا گم می کند.
اشتباهاتی می کند که به نظر می رسد در اثر بی دقتی باشد.

تاثیرات ADHD

همانند پسران مبتلا به این اختلال، دختران نیز اغلب در مدرسه دچار مشکل هستند؛ اما این اختلال کمتر احتمال دارد آنها را دچار مشکل کند به طوری که نیاز به اقدام خاصی داشته باشند. دختران مبتلا به ADHD بیشتر حالت خیال بافی دارند، همچنین ممکن است کمتر اجتماعی باشند.

برای زنان بالغ مبتلا به ADHD ماندن در یک شغل یا کنترل استرس های روزمره زندگی ممکن است، سخت باشد. علاوه براین زنان مبتلا به این اختلال ممکن است برای مدیریت امور مالی شخصی، انجام وظایف خانه و مراقبت از فرزندان، دچار مشکل شوند.

عوارض هیجانی

دختران مبتلا به ADHD نسبت به پسران، هنگامی که در انجام کارهای شان دچار مشکل می شوند، بیشتر احتمال دارد که خودشان را سرزنش کنند. همچنین ابتلا به این اختلال می تواند باعث ایجاد مشکلاتی در روابط اجتماعی شان شود که در برخی از دختران احساس ناامنی ایجاد می کند.

در واقع ممکن است این اختلال، در توانایی آنها برای داشتن روابط دوستی با دیگران مشکل ایجاد کند. این مشکل می تواند آنها را در معرض خطر افسردگی، اضطراب، اختلالات خوردن و… قرار دهد.

آنها را نادیده نگیرید

تشخیص، اولین گام برای درمان است. داروها و درمان های رفتاری در مدیریت ADHD کمک زیادی می کنند.

اگر علائم این بیماری را در خود یا دخترتان می بینید، با پزشک در این مورد صحبت کنید. اگر معلم دخترتان به وجود این مشکل در فرزندتان اشاره کرد، آن را جدی بگیرید. اگر فرزند مبتلا به این اختلال دارید، این مشکل به خودی خود از بین نمی رود و نیاز به درمان خواهد داشت.

دارو و هورمون ها

علائم ممکن است در طول زمان تغییر کنند؛ اما هورمون ها هم ممکن است در تغییر آنها دخالت داشته باشند.

ممکن است این تغییرات هورمونی را در طول چرخۀ قاعدگی، بارداری یا یائسگی تجربه کنید که می تواند روی تاثیر داروها نیز اثر گذاشته و تاثیر آنها را کمتر کند. در این مواقع با پزشک تان صحبت کنید؛ او می تواند داروهای تان را تغییر دهد و جایگزین هایی برای آنها خواهد داشت.

زندگی با ADHD

ابتلا به ADHD می تواند یک چالش در زندگی افراد باشد؛ اما افراد مختلف و بزرگسالان و کودکان از راه های مختلفی با این مشکل کنار می آیند و آن را کنترل می کنند.

اگرچه هیچ راهنمای ویژه ای برای زندگی با این اختلال وجود ندارد؛ اما افرادی که مراقبت های مناسبی دریافت می کنند می توانند توانایی های بالقوۀ خود را بشناسند و یک زندگی شادی در کنار دیگر افراد داشته باشند.