آگاهی خانوادهها، کلید کنترل بیماری
تریتا نیوز /گفتگوی اختصاصی با دکتر مهدی تهرانیدوست، روانپزشک و عضو فرهنگستان علوم پزشکی،به مناسبت ۳ خرداد (۲۴ می)، روز جهانی اسکیزوفرنی
«روز جهانی اسکیزوفرنی»، بهانهای شد تا نگاهی به سلامت روان و چالشهای بیماران مبتلا به این اختلال داشته باشیم. دکترمهدی تهرانیدوست، روانپزشک و عضو گروه سلامت_روان فرهنگستان علوم پزشکی، در گفتگوی اختصاصی با روابط عمومی این نهاد علمی، بر ضرورت ارتقای آگاهی عمومی و حمایت خانوادهها از این بیماران تأکید کرد.
اسکیزوفرنی؛ طیفی از گسستهای روانی
دکتر تهرانیدوست با تأکید بر اینکه اسکیزوفرنی یک اختلال تکبعدی نیست، اظهار داشت: این بیماری به مثابه یک طیف گسترده، متناسب با سن بروز، تظاهرات متفاوتی دارد. در سنین نوجوانی و جوانی، ما با پدیده “ازهمگسیختگی رفتاری و هیجانی” روبرو هستیم که فرد را در برقراری ارتباط با واقعیت و هنجارهای اجتماعی دچار چالش جدی میکند.
وی در ادامه افزود: در سنین بالاتر، علائم دیگر بیماری نظیر هذیانهای سوءظن و توهمات شنوایی (شنیدن اصوات دستوری) نمود بیشتری دارد که میتواند منجر به قطع ارتباط فرد با محیط و رفتارهای پرخاشگرانه شود.
درمان؛ فراتر از دارو، در مسیر بازتوانی
این عضو فرهنگستان علوم پزشکی با اشاره به مزمن بودن این بیماری (نیازمند حداقل ۶ ماه تداوم علائم برای تشخیص قطعی)، ضمن دعوت خانوادهها به پرهیز از هراس نسبت به مداخلات دارویی، گفت: نسل جدید داروهای روانپزشکی با اثربخشی بالا و عوارض محدود، افقهای روشنی را در کنترل این بیماری گشوده است. با این حال، درمان تنها در دارو خلاصه نمیشود.
به گفته وی، مداخلات غیردارویی، رواندرمانیهای حمایتی و «بازتوانی شناختی» نقش مکملی در بازیابی ظرفیتهای از دسترفته ذهنی، تمرکز و توجه بیمار ایفا میکنند تا فرد بتواند به زندگی در جامعه بازگردد.
انگزدایی؛ مسئولیت اجتماعی خانواده و جامعه
یکی از محورهای اصلی تأکید دکتر تهرانیدوست، ضرورت اصلاح نگرش عمومی نسبت به این بیماران بود. وی تصریح کرد: بیماری اسکیزوفرنی، به معنای طرد شدن از جامعه نیست. بستری شدن در بیمارستان تنها محدود به شرایط حاد و اولیه برای آغاز درمان است و پس از آن، بیمار باید در محیط امن خانواده و اجتماع قرار گیرد. تداوم حمایت عاطفی و اجتماعی، کلیدیترین ابزار برای کاهش “انگ” و کمک به پایداری شرایط بیمار است.
استاد دانشگاه علوم پزشکی تهران در پایان این گفتگو، ضمن ابراز امیدواری به پیشرفتهای علمیِ پیشِ رو، از خانوادهها خواست تا با افزایش دانش تخصصی و حفظ پیوند عاطفی با بیمار، از پیشروی آسیبهای روانی جلوگیری کرده و مسیری هموارتر برای بازگشت این عزیزان به زندگی عادی ترسیم کنند.
