ورود مایکل کین و مورگان فریمن به جمع سارقان

ساخت فیلم های مرتبط با پیران و بازنشستگان همیشه در دستور کار استودیوهای هالیوود قرار داشته و «Going in Style» که اخیراً در آمریکای شمالی و پس از آن در سایر قاره ها اکران شده، جدیدترین نمونه از این قبیل است اما این فیلم نه یک کار اوری ژینال بلکه بازسازی فیلمی است که سالها پیش ساخته شد و جورج برنز، آرت کارنی و لی استراسبرگ در آن بازی می کردند. تفاوتی که حاصل آمده، در سناریوی فیلم است که تئودور ملنی با پیشینه نگارش فیلمنامه آثاری مانند «چهره های پنهانی» و «سنت وینست» با انجام تغییراتی در متن سناریوی سال ۱۹۷۹ مارتین برست، نسخه تازه ای را پدید آورده است اما جزییات تازه و کهنه و ترکیب آنها با یکدیگر و روش قصه گویی چیزی نیست که می توانست باشد، بخصوص که تعدادی بازیگر معروف و توانا به جای کامل کردن تلاش های گروهی و غنی تر کردن فیلم در حال پریدن روی سر و کول یکدیگر و لذت بردن از بازی و رقابت کلامی بین خود هستند.
نقص آشکار
در این خصوص باید بخصوص مایکل کین، مورگان فریمن و آلن ارکین را نام برد که انواع زوایا و جنبه ها و عرصه ها در اختیارشان قرار گرفته است تا شلوغ کنند و جذابیت بیافرینند اما به رغم گذشت قریب به ۴۰ سال بعد از ترسیم و تدوین و ارائه فیلم اوری ژینال، فیلم دوم و آنچه بازگشت به ریشه های داستان اصلی توصیف شده، با کارگردانی زاک براف به سطح و درجات مورد نظر نمی رسد و فروش قابل توجه فیلم طی هفت هفته اکران جهانی آن نیز این نقص را پنهان نگه نمی دارد.
خراب شدن اوضاع
سه بازیگر سرشناس مورد اشاره نقش سه مرد پیر بازنشسته را ایفا می کنند که در بروکلین محله ای اعیان نشین در شهر نیویورک روزگار می گذرانند و بر پول ایام بازنشستگی تکیه دارند. اوضاع زمانی خراب و شرایط آنان هنگامی تیره می شود که کارگاه پولادسازی ای که آنها در آن کار می کردند و همانجا بازنشسته شده اند، با قطع حقوق بازنشستگان و اختصاص آن به عملیاتی که برای بسط فعالیت های برون مرزی کارخانه صورت می پذیرند، دست به ایجاد بحران برای تمامی مستمری بگیران خود می زند. وقتی هم که این سه بازنشسته به بانک مرکزی منطقه رجوع می کنند تا از آنجا وام بگیرند و آن را صرف امرارمعاش خود تا زمان به راه افتادن مجدد مستمری خویش کنند، جواب نه می شنوند و متوجه می شوند این بانک از شرکای اصلی کارخانه محل سابق کار آنها در فعالیت های برون مرزی کارخانه است.
از گلوله های حقیقی تا رنگ مزاح
درماندگی این سه مرد محترم در این زمینه به حدی می رسد که نقشه می کشند از همین بانک دست به سرقت بزنند و پولی را که به آن نیاز دارند، از این طریق تامین کنند. به واقع قسمت اعظم فیلم صرف برنامه ریزی این سرقت و ترسیم چگونگی اجرای آن می شود ولی هر چه هست تازگی ای در این موضوع دیده نمی شود و به عنوان مثال سال پیش در فیلم بسیار جدی تر و دراماتیک «اگر سنگ هم از آسمان ببارد» نیز مشاهده شده بود. فرق های بزرگ در این زمینه این است که در فیلم مورد اشاره گلوله ها حقیقی و عزم ها راسخ بود و هیچ چیز رنگ شوخی نداشت اما در فیلم فعلی همه چیز رنگ مزاح دارد و ما با یک کمدی ملایم همراه با ریشه یابی اجتماعی مواجه هستیم و البته به جای چهره های میانسال و پر انرژی فیلم «اگر سنگ از آسمان ببارد» شاهد حضور مشتی پیرمرد لرزان و سست در فیلم «Going in Style» هستیم.
درخشش بازیگران مکمل
جالب تر اینکه حتی تعدادی از بازیگران نقش های ثانوی و ثالث دو فیلم هم یکسان و واحد هستند و از آن قبیل اند مت دیلان و سیوبهان فالون هوگان. در فیلم کارگردانی شده توسط زاک براف، هنرپیشه های مکمل دیگری مثل کریستوفر لوید کهنه کار، کینان تامپسون و پیتر سرافینوویچ هم جلب نظر می کنند و حتی «آن مارگارت» یادگاری شاخص از دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ سینما اینک با عبور از سن ۷۰ سالگی در این فیلم جدید مقابل چشمهای هنردوستان کوششی تازه را صورت می دهد تا قصه دلنشین تر شود.
پیر اما هنرمند
پایان فیلم و فرجام کارها دور از انتظار است و بخصوص برای عصری که برخورد انسانها و شرایط زندگی در غرب خطرناک شده و امنیت به حداقل رسیده است. به هر حال این یک کار بدیع و تازه در هنر سینما است که در آن به جای مانوور روی ستاره های جوان این حرفه تعدادی انسان پیر ولی دارای هنرهای واقعی و روحیات عمیق ماجراسازی و خلق هیجان می کنند بدون اینکه دروغ پردازی و از الزام های سنی خود دوری کنند.