عطش در چنای؛ زندگی در اولین شهر هند که تقریباً دیگر هیچ آبی در آن یافت نمی شود
در حالی که مانجولا سریدار به بخش مدیریت زایشگاه بیمارستانی در چنای، مرکز ایالت تامیل نادو در هند، می رفت، مادرش شروع به صحبت با دکتر مرکز در مورد کمبود آب که هر روزه آن ها را رنج می داد کرد. اما دکتر مرکز به او می گوید که تا رسیدن تانکر آب دولتی باید صبر کند. مشکل این است که چنای به اولین شهر بزرگ در هند تبدیل شده که با مشکل جدی آب روبرو شده است. هر روز صبح، میلیون ها نفر از ساکنان شهر برای پر کردن دیگ ها و بطری های خود صف می کشند و منتظر تانکرهای آب می مانند.
برخی از ساکنان روزانه سهمیه آب خود را دریافت می کنند و برخی دیگر به صورت هفتگی. مردم مجبورند ظرف های غذایشان را در یک آب کثیف مشترک بشورند تا کمی آب تمیز برای پخت و پز باقی بماند. در این میان اما خدمات ضروری شهر بیشتری صدمه را از کمبود آب دیده است: بیمارستان ها، کسب و کارها و مدارس که سعی می کنند علیرغم کمبود آب خدمات خود را داشته باشند. بیمارستان دولتی کاستوبرا گاندی برای زنان و کودکان دیگر آبی برای تمیز کردن ابزارها و تجهیزات خود ندارد. با تداوم کمبود آب و ته کشیدن منابع آب زیرزمینی در این منطقه، کسب و کارها خوابیده و چاره ای جز انتظار برای عبور از این بحران وجود ندارد. رستوران های بسیاری هفته هاست تعطیل شده و درآمد روزانه خود را از دست داده اند.
بحران ملی
۴ منبع آبی که آب مورد استفاده ساکنان ۴٫۶۵ میلیون نفری شهر چنای را تامین می کردند کاملاً خشک شده اند و سطح آب های زیرزمینی نیز در سال های اخیر به پایین ترین حد ممکن رسیده است. بیش از ۲۰۰ روز از آخرین باری که در این شهر باران باریده می گذرد و آخرین فصل باران های موسمی که از ماه های اکتبر تا دسامبر ادامه دارد نیز بسیار کم باران بود و نتوانست منابع آبی سطحی شهر را پر کند. گرمای شدید هوا نیز بخش زیادی از آب های سطحی که منبع اصلی تامین آب شهر بودند را تبخیر کرده است. تغییرات آب و هوایی و گرم تر شدن هوا نیز بر مشکل خشکسالی و تبخیر شدن آب ها و از بین رفتن رطوبت زمین های منطقه افزوده است به نحوی که برآوردها نشان می دهد در ۶۰ سال گذشته دمای متوسط شهر در طول سال بیش از ۱٫۳ درجه سانتیگراد افزایش یافته است. با این وجود مشکل اصلی فراتر از کمبود بارش ها و موج خشکسالی است و مشکل اصلی در جای دیگری نهفته است که عامل انسانی دارد.
از دهه ۱۹۴۰ تاکنون، جمعیت این شهر در هر دهه با درصد افزایش دو برابری نسبت به دهه گذشته همراه بوده است. افزایش ساخت و ساز و شهرسازی ها نیز به از بین رفتن زمین ها و پوشش گیاهی منطقه افزوده که این موضوع نفوذ آب باران در زمین را به میزان قابل توجهی کاهش داده است کمبود آب در ششمین شهر پرجمعیت هند سمبل بحرانی است که تمام کشور را درگیر خود کرده است. در روزهای اخیر و با افزایش موج گرمای بی سابقه در هند، بیش از ۱۳۷ نفر جانشان را از دست داده اند و انتظار نمی رود که مردم بیشتر مناطق کشور به زودی شاهد کاهش دما و بارندگی باشند. هند ماه هاست که با بحران فلج کننده کمبود آب در فصل گرما مواجه شده است. مدیریت ضعیف منابع آبی و استخراج بی رویه و بدون نظارت از آب های زیرزمینی باعث شده که به گفته کارشناسان، ۶۰۰ میلیون نفر از جمعیت ۱٫۳ میلیارد نفری هند با کمبود شدید آب مواجه باشند. بر اساس برآوردهای صورت گرفته، ۲۱ شهر بزرگ این کشور از جمله دهلی نو تا سال ۲۰۲۰ دیگر هیچ منبع آب زیرزمینی نخواهند داشت.
مدیریت نادرست منابع آبی بیش از همه در بخش کشاورزی کشور به چشم می خورد، جایی که بیش از ۶۳ آب مورد استفاده برای آبیاری مزارع از آب های زیر زمینی تامین می شود. دولت محلی شهر چنای اخبار مخابره شده مبنی بر بحران شدید آبی و نرسیدن آب به بسیاری از شهروندان را تا همین اواخر تکذیب می کرد اما در هفته های اخیر از ایالت های مجاور برای مساعدت در این زمینه یاری طلبیده است. براث مثال ایالت مجاور کرالا پذیرفته که روزانه ۲ میلیون لیتر آب از طریق خط راه آهن به این شهر بفرستد اما برای شهری که روزانه ۸۲۰ میلیون لیتر آب مصرف می کند، این حجم از کمک مانند قطره ای از یک سطل آب هم نیست. کمبود شدید آب و منابع آبی سطحی و زیرزمینی در هند در شرایطی برای این کشور بحران ساز شده که جمعیت این کشور همچنان در حال افزایش بوده و انتظار می رود که تا کمتر از یک دهه دیگر جمعیت این کشور به ۱٫۵ میلیارد نفر رسیده و جای چین را در صدر پرجمعیت ترین کشورهای جهان بگیرد.
