کلینت ایستوود: حس طنزمان را از دست داده‌ایم

کارگردان کهنه‌کار آمریکایی با حضور در یک مستر کلاس در کن که به مناسبت بیست‌و پنجمین سال ساخته شدن «نابخشوده» تشکیل شده بود شرکت کرد.
به گزارش بانی فیلم به نقل از هالیوود ریپورتر، کلینت ایستوود با توجه عمومی جامعه به فیلم «هری کثیف» در سال ۱۹۷۱ جایگاهی متفاوت یافت.
این فیلم پس از بازی در سه وسترن به کارگردانی سرجیو لئونه که سال ۱۹۶۴ با بازی در فیلم «برای یک مشت دلار» شروع شد، از راه رسید.
ایستوود دیروز یکشنبه با شرکت در جشنواره فیلم کن در مستر کلاسی که با تمرکز بر «نابخشوده» تشکیل شده بود، گفت: در آن زمان این فیلم خیلی جلوتر از زمان بود، به همین دلیل من آن را پیش کارگردان دون سیگل بردم و او از آن خوشش آمد. وی در ادامه گفت: مردم زیادی فکر می‌کردند که این فیلم از نظر سیاسی نادرست بود. آن موقع در آغاز دوره‌ای بودیم که هنوز در آن هستیم و به عنوان دوران صحت سیاسی شناخته می‌شود. وی افزود: ما داریم خودمان را می کشیم، ما حس طنزمان را از دست داده‌ایم، و باید بگویم این فیلم، فیلم شجاعانه‌ای بود.
این کارگردان-بازیگر کهنه کار برای صحبت درباره نسخه بازسازی شده فیلم برنده اسکارش یعنی «نابخشوده» در سال ۱۹۹۲ به جشنواره کن رفته بود. این فیلم به مناسبت بیست و پنجمین سال ساخته شدنش در بخش جنبی فیلم‌های کلاسیک کن به نمایش درآمد.
ایستوود در این نشست که تیری فرمو مدیر جشنواره فیلم کن نیز در آن حاضر بود گفت: فکر می‌کردم فقط می‌توانم برای تماشای پنج دقیقه اول فیلم اینجا دوام بیاورم، اما بعد از مدتی کوتاه به این نتیجه رسیدم که؛ نه خیلی هم بد نیست.
وی در ادامه اعتراف کرد از دیدن این فیلم لذت برده و خیلی چیزها در آن کشف کرده که کاملا از یادشان برده بود.
این فیلمساز بازگو کرد که چگونه فیلمنامه دیوید وب اولین با به عنوان یک نوشته ساده حدود سال ۱۹۸۰ به دست وی رسید و او بلافاصله فکر کرد این می‌تواند آخرین وسترن بزرگ او باشد. وی افزود پس از تصمیم اولیه، این فیلمنامه ۱۰ سال روی میز کار او باقی ماند و اوسرانجام تصمیم به ساخت آن گرفت.
در جریان این کلاس ایستوود از دو استادش یعنی لئونه و سیگل یاد و به آنها ادای احترام کرد. وی گفت: سرجیو راهی متفاوت برای نگاه کردن به سایز و دامنه فیلم‌ها داشت. من از او خیلی چیزها یاد گرفتم. وی افزود: دون سیگل واقعا کارآمد بود، او سریع‌تر از هرکس دیگری بود که من دیده بودم، و دلیلش این بود که او سریع‌تر از همه فکر می‌کرد.
ایستوود بخشی از شهرت خودش را برای سرعت در ساخت فیلم‌هایش کسب کرده و در این زمینه می‌گوید: همیشه دوست دارم همان اولین برداشت را حفظ کنم. دوست دارم ببینم مکانیسم بازیگران و چهره آنها در اولین باری که دیالوگ از دهانشان حارج می‌شود چیست.
ایستوود در این باره نیز توضیح داد که او چگونه دوست دارد تا آرام پیش برود و درام را آزاد بگذارد. او درباره فیلم‌های دیگری که کار کرده هم حرف زد و یادآوری کرد که چگونه دستیار کارگردان باید داد و فریادها را انجام دهد. وی گفت: «کاملا آرام وقت انجام کار!» اما پس از دیدار با یکی از چندین رییس جمهوی آمریکا که او می شناخته، می‌گوید احتمالا این جرالد فورد بود که در زمان او همه ماموران سرویس مخفی با هم ارتباط برقرار می کردند و وی نیز از این روش در مراحل ساخت فیلم‌های خود استفاده کرد.
ایستوود توضیح داد همیشه برایش مهم بوده تا بنشیند و بگوید چه کار کنند. وی گفت : اگر کارگردان‌ها نسبت به کاری که می‌خواهند انجام دهند نگاه مثبتی نداشته باشند همه گروه متوقف می‌شود و کسی قدمی به جلو برنمی‌دارد.
به همین دلیل او تصمیم گرفت تا این فیلم های خاص را بسازد. وی در این باره به سادگی گفت: اگر از نظر غریزی شانس بیاوری به آن چنگ می‌زنی و اندیشمندانه یا شبه اندیشمندانه می توانی خودت را در جایگاه واقعی پیدا کنی.
ایستوود درباره پروژه بعدی که قصد دارد کارگردانی کند گفت :« ۱۵:۱۷ به پاریس» داستانی واقعی از سه دوست آمریکایی است که موفق شدند تلاش تروریستی در قطاری را که از بروکسل به پاریس در سال ۲۰۱۵ می رفت متوقف کنند.
ایستوود در این کلاس به سوال‌هایی که توسط منتقدان مطرح شد نیز پاسخ داد.